به نماز که می ایستادند صورت هایشان از اشک چشم خیس می شد. به دعا که می نشستند صدای العفوشان لرزه بر آسمان می انداخت زبانشان به ذکر او جل و علا گویا بود و دلشان به یاد او آباد. جنگشان برای نماز بود و ذکر خدا و یاد او. هیچ شأنی برای خود قائل نبودند الا بندگی خدا. این بود گوشه ای از رسم خوبان.

التماس دعا