بعد از پايان عمليات و عادى شدن نسبى اوضاع، نوبت عقب آوردن شهدا بود، كه گاهى به قيمت شهادت همرزم ديگرى تمام مى‏شد. رزمندگان، وقت زيادى صرف مى‏كردند تا براى خشنودى خانواده‏ى شهيد و پاس داشتن حق دوستى، پيكر شهيد را از معركه‏ى نبرد خارج كنند، ولى بعضى از وقت‏ها زمانى كه در جستجوى اسم و نشانى، جيب‏های شهید را زير و رو مى‏كردند، اين عبارت را مى‏ديدند:
«دوست دارم چون مادرم فاطمه(س) گمنام بميرم و گمنام باشم. پس اى كسى كه مرا مى‏يابى، در همين محل به خاكم بسپار.»