آيت اللّه حسين غفارى در آذرشهر به دنيا آمد و پس از طى تحصيلات مقدماتى، عازم تبريز شد و به تحصيل علوم دينى پرداخت. سپس در سال ۱۳۲۴عازم قم گرديد و در محضر بزرگانى چون آيت اللّه‏العظمى بروجردى به كسب فيض پرداخت.
 ايشان در سال ۱۳۴۰، كه حسنعلى منصور طرح انجمن‏هاى ايالتى و ولايتى را مطرح كرد، به فعاليت عليه اين لوايح پرداخت و تا قيام پانزده خرداد، با سخنرانى‏هاى خود به افشاى ماهيت رژيم پهلوى مى‏پرداخت. در شب پانزدهم خرداد، هنگامى كه وى از سخنرانى برگشته بود، مأموران به خانه‏اش حمله و او را دستگير كردند و در زندان شهربانى مورد بازجويى و شكنجه قرار دادند. پس از آزادى، او همچنان به مبارزه‏ى خود ادامه داد و بار ديگر توسط ساواك دستگير شد. ايشان از سال ۱۳۵۰به مبارزات خود شكل تازه‏اى داد و كم‏تر در ميان آشنايان ظاهر مى شد، تا اين كه در تير ۱۳۵۳، در تهران دستگير شد و اين آخرين دوران زندان اين مبارز نستوه بود.
 پسر ايشان در مورد آخرين ملاقات با پدر مى‏گويد: «پدر را كشان كشان، با پاها و دست هاى شكسته و در حالى كه بيش از يكى دو دندان در دهانش باقى نمانده و سراسر صورت و اندامش زير شكنجه‏هاى وحشيانه، در هم كوبيده شده بود، پشت ميز ملاقات آوردند. بيش از يكى دو جمله بين ما رد و بدل نشد؛ او گفت: تصور نمى‏كنم ديگر يكديگر را ببينيم. فرداى همان روز شنيديم كه ساعت دو بعدازظهر (هفتم دى ۱۳۵۳)، پدر از محيط رنج‏آورى كه آخرين مرحله‏ى امتحان بندگى را در آن گذراند، آسوده شده و به وصال معبود رسيده است.»